Schreeuw toch niet zo, Sara
Door Rinske Wels
Het laatste lied in "Lam" is "Foto van mijn vader". Sara Kroos zit achter de piano en zingt een prachtig lied over hem. Ontroerend en puntgaaf in tekst. Hij vond haar toen ze niet meer verder wilde. Zijn angst zag ze nog jaren in zijn ogen: "Als ik naar hem kijk, zie ik hoe verdwaald ik was."
"Dit is met afstand het grootste talent dat ik in de geschiedenis van het Leids Cabaret Festival ooit gezien heb." Dat schreef oprichter van het festival Harry Kies in 2000 op het aanmeldingsformulier van Sara Kroos. Ze kreeg op dat festival "slechts" de publieksprijs, maar mocht wel toetreden tot het impresariaat van Kies. Haar eerste programma 'Honger' werd alom bejubeld en kroos kreeg ook de Zonta Award, voor jong aanstormend vrouwelijk cabarettalent. De verwachtingen rond haar tweede show 'Lam' waren dus hooggespannen. Misschien wel hoger dan wenselijk. Kroos maakte op de première-avond een zenuwachtige indruk en liet zich (te) snel afleiden door flitsende camera's vanuit de zaal. Die zenuwen kwamen haar programma niet ten goede. Het maakte 'Lam' te snel, te ruw, te heftig en te hard. Een schrijnend verhaal over jarenlang seksueel misbruik door ome Frits bijvoorbeeld wordt overschreeuwd, waardoor het je niet raakt. Iets op zachte toon vertellen kan juist keihard aankomen, nu wordt er overheen gebruld. En vaker tijdens de vorsteling zou je willen roepen: 'Schreeuw toch niet zo, Sara."
Het is alsof dat schreeuwen en druk doen ons op afstand moet houden en tegelijkertijd haarzelf moet beschermen tegen de heftige dingen die ze zegt. Onnodig grof gaat ze af en toe te werk, wat de vraag opwerpt wat ze wil bewijzen. Ze zou al die franje weg moeten laten, ze heeft nog genoeg in huis om te boeien. Aan alles is te zien dat hier een talent staat dat als geen ander thuishoort op het podium. Eigenzinnig, met lef en heel veel energie. Een muzikaal beest dat zowel met klinkende samples en beats overweg kan als met een 'eenvoudige' piano. Het mooist zijn de liedjes van Kroos. Pareltjes. Pas dan komt Kroos tot rust en gunt ze ons een blik in haar ziel. Haar licht-absurde verhalen mogen er zijn, haar ongeremde blik op de wereld is te prijzen; kortom: met de inhoud is niet eens zoveel mis. Het is de manier waarop ze het brengt - teveel maniertjes, te veel koude drukte - die 'Lam' zo uit balans haalt.