Sara Kroos bijt door
Door Ruud Buurman
Zaterdag 19 januari 2002 - UTRECHT - Ze komt op, maakt een praatje over wat we hebben gegeten, schakelt over naar haar puberteit en noemt die 'de tijd tussen duimen en vingeren' in.
Ze neemt plaats achter de piano en zingt agressief dat het 'water en vuur' is in haar. Anderhalf uur later besluit Sara Kroos haar debuutprogramma met de regel 'Ik wil bij nacht en ontij, honger in mij'.
De Utrechtse cabaretière Sara Kroos zet tussen dat begin en dat einde van Honger (ondertitel: 'Het wijf is los') haar tanden in haar publiek en bijt door. Twintig is ze pas, maar anderhalf jaar geleden, tijdens het Parnassos Kleinkunstfestival in Utrecht en tijdens het Leids Cabaret Festival 2000, was duidelijk dat we met een uitzonderlijk talent te maken hebben.
Het wijf is nu, onder regie van Jessica Borst, maar vooral onder eindregie van Adelheid Roosen, pas goed los gekomen, zo veel werd duidelijk in de Utrechtse Blauwe Zaal. Roosen bracht de gekte in haar tot leven, liet haar alle remmingen los laten, bracht agressie en kwetsbaarheid in evenwicht en liet haar inzien dat haar 'rare, achterlijke gedachten' juist op het toneel vorm kunnen krijgen.
Allure
Het resultaat is een debuut met een allure als dat van Sanne Wallis de Vries, enkele jaren geleden. Maar de gekte van Kroos is in klassieke cabaretvorm gegoten, omdat zij in tegenstelling tot Wallis de Vries behoorlijk kan zingen en piano spelen. Zodat heerlijke knotsgekke invallen ('Wat is er toch gebeurd met Ted de Braak?' of 'Mijn moeder is er vandoor met een andere dochter'), agressieve conferences en haar ontwapenende grofheid op de juiste momenten worden gerelativeerd met soms juweeltjes van liedjes over haar honger naar liefde en geborgenheid. En een handvol idiote liedjes, zoals Barry de kwade mongool, je Knoop-In-Je-Zakdoek-Idool waarin ze de boodschap geeft dat een vertederend uiterlijk niet altijd hetzelfde innerlijk hoeft te betekenen.
Het is opmerkelijk dat deze 20-jarige soms onderwerpen bij de kop pakt die je eerder bij iemand van 40 verwacht. Want voor dood, angst voor het leven, frustraties en onzekerheid over haar uiterlijk, lijkt het veel te vroeg. Herkenbaar
Maar het is nergens zwaar. Sterker nog: ze blijkt in staat om een dreigende generatiekloof in het publiek soepel te dichten. Een rappende, snelle, grofgebekte meid laat zich in de ziel kijken en wordt herkenbaar voor een jong publiek en tegelijkertijd gunt ze de 'oudere' toeschouwer een soms verhelderende blik in de belevingswereld van een jonge vrouw. Het wijf kan niet wachten, brandt van verlangen, wil passie, zit al vol nostalgie, heeft honger naar wat komen moet. En voor iemand die met zoveel bravoure de zaal bestormt en waaraan te zien is dat het dwingende noodzaak is dat ze daar staat, gaat er heel veel komen. Zo niet, dan ben ik Barry, de kwade mongool. Sara Kroos 'Honger' ('Het wijf is los').