Sara Kroos (27) is cabaretière en speelt momenteel haar voorstelling ‘Bries’. Onlangs verscheen haar eerste kinderboek: Bij mij thuis.
Honger is heimwee naar de toekomst (Sara Kroos)
Dit komt uit mijn eerste programma, dat ging over verlangen ging. Theoretisch kun je geen heimwee hebben naar de toekomst, maar het is zo’n mooi, knagend gevoel: de overtreffende trap van verlangen. Een overkoepelend thema van mij is het openbreken van de orde, de schijnveiligheid, de zogenaamde gezelligheid. Ik noem dat ‘de knusse korst’en ik wil weten wat eronder ligt: wat gebeurt er als de visite weg is? We zijn altijd bang om de donkere kant van onze ziel te laten zien.
In een tijd van universeel bedrog is het spreken van de waarheid een revolutionaire daad (George Orwell)
Deze heb ik gekozen, omdat er zoveel schuilgaat achter façades. Ik ben ervan overtuigd, dat alle agressie voortkomt uit angst. Mijn eigen angst is, dat de waarheid niet zal zegevieren. Oorlogsvoerders verschuilen zich achter vrede stichten, hulp verlenen. Men zegt niet waar het werkelijk om draait: macht. Dat fascineert mij enorm. In mijn programma’s spiegel ik de kleine systemen aan de grote. Blijf je bij elkaar omdat je niet alleen wilt zijn, of omdat je echt van die ander houdt? Niemand kent al z’n eigen drijfveren, maar angst voor de waarheid is zo zonde.
We vinden nog steeds een man met macht een geboren leider en een vrouw met macht iemand met een afwijking (Margaret Atwood)
We leven nog steeds in een patriarchaat – ook in de wereld waarin ik werk. Toen ik acht jaar geleden begon, was ik desperaat op zoek naar iets om me staande te houden en dit was de enige manier waarop ik me kon uiten. Nu is het uitgegroeid tot mijn vak. Maar ze zeiden tegen mij: ‘meisje, moet jij zo nodig het podium op?’ En de discussie duurt voort of vrouwen wel humor hebben! Ik zette door, omdat dit echt bij mij past. Elke keer weer ga ik graag het podium op, want daar ik voel me ontzettend thuis. Het contact leggen met een zaal vind ik makkelijker dan het contact maken met een kleine groep. Dan ben ik vaak te direct, altijd op zoek naar die angel van de gezelligheid.
Het is beter in de ruwe zelfzucht van de hartstocht te leven, dan in de voorzichtige zelfzucht van het verstand (Dirk Coster)
Ik zei ooit: ik ga liever knettergek en liefdevol ten onder dan dat ik verstandig blijf bestaan; liever intens leven dan van alles wegstoppen omdat je jezelf niet durft te laten zien. Hoogstens word ik overmoedig, waardoor het leven me kan vloeren. Maar ik ben niet bang voor confrontaties. Ik snap ook niet dat we ons gemakkelijker voelen bij oorlog dan bij kwetsbaarheid. Is het makkelijker om met je leger een ander land te bezetten dan om met je wang tegen de zachte borst van je vrouw te liggen? Het lijkt er wel op! Is dat de pijn om afgewezen te worden? Maar die hoort er toch bij? Waarom proberen we te overleven zonder pijn?
Volwassen worden is een kind kunnen zijn zonder schaamte (Jan Foudraine)
De generatie vóór mij is nog opgevoed met het idee dat je je gevoelens moet onderdrukken en je moet schamen voor overgave en intimiteit. Ik krijg vaak te horen dat ik ‘sans gêne’ ben en dat vind ik wel mooi. Maar ik worstel er zelf ook nog mee, hoor. In Bries oefen ik op stiltes en dat is moeilijk voor me, maar ik vind dat ik ook mijn eigen kwetsbaarheid moet durven laten zien. Daar hoef je je nooit voor te schamen. Tranen? Het eerste wat we doen is die afvegen en ‘sorry’ zeggen. Mijn dochter van vier kan zich daarin nog laten gaan. Een kind durft nog te zeggen: ik snap het niet. Niets is zo oninteressant als iemand die overal uit is. Wij willen altijd alles onder controle hebben.
Ella Weisbrod