De prinsessen-manie van mijn dochter lijkt wat te zijn gezakt, ik denk dat ze destijds mijn column ter harte heeft genomen, maar nu is het de beurt aan good old Barbie. Mijn ex is verhuisd naar een leuke wijk met veel jonge gezinnen, en kleuters kunnen beter netwerken dan welke volwassenen dan ook. Dat stapt op elkaar af, vraagt wat voor snoep er in de keuken ligt en wat voor speelgoed in de kast, en de vriendschap is een feit. Nu bleken de buurmeisjes ook aan de Barbie. Iedere dag verzamelen de vierjarigen zich om met de Barbies te spelen. En ik heb Barbie nooit gemogen. Barbie is een westerse, materialistische slet met anorexia.
Mijn dochter en haar vriendinnetjes zijn het bewijs van de foute beeldvorming die Barbie met zich meedraagt. Ik sta mij af te drogen na het douchen en mijn dochter roept: “ Barbie heeft niet van die dikke billen als jij ! En Barbie’s borsten staan omhoog, niet zoals die van jou Sara. ” Ik heb haar uitgelegd dat mijn borsten aan de zwaartekracht onderhevig zijn, en haar Barbie’s ook wanneer ik die in de vuilnisbak zou smijten. Ik heb eens opgelet hoe die meisjes met Barbie spelen, en dat gaat vijftig jaar terug in de tijd. Als Barbie een baby wil, dan gaat ze onder Ken liggen. Let wel: onder. Ken ligt nooit op een andere Ken, Barbie zit nooit aan de omhoogstaande borsten van een andere Barbie. In de verzameling Barbie’s van mijn dochter bevindt zich slechts 1 Barbie met een andere huidskleur, dat is Yasmin van Alladin. Gekleurde Barbie’s blijven een uitzondering, gehandicapte Barbie’s bestaan niet eens. Barbie heeft wel een aantal broeken maar draagt altijd jurken. En bovendien doet Barbie niets. Barbie heeft een koets, een kasteel, een camper en een roze Landrover – uitstekende camouflagekleur voor een terreinwagen trouwens. Barbie heeft geen ziekenhuis of een boerderij, Barbie is alleen maar met haar uiterlijk bezig. Barbie is dus ook nog een racistische, homofobe, conservatieve, ijdele luie trut. En dankzij Barbie willen die meisjes liever niet in een broek lopen en zeker niet in een broek die niet roze is. Er wordt niet gevochten of geklauterd want dat doe je niet als je met Barbie’s speelt. Mijn van origine Turkse huisgenote is ‘ een Yasmin ’. En er wordt urenlang gepruild, gekird en gekletst, in plaats van buiten gespeeld.
Net voordat ik mijn dochter wilde onterven, kwam er een reddende engel; het buurmeisje Jody. Jody trapte de keukendeur in en stapte gekleed in een piratenpak, met kapotte knietjes en plaksnor, op het groepje meisjes af. “ Heu, buitenspeulen ? ” riep ze zwaaiend met een plastic zwaard. Er werd angstig gekeken door het groepje. Mijn dochter stelde de tegenvraag of Jody mee wilde spelen met de Barbie’s.
“ Stom.” was het antwoord. Een meisje uit het groepje vroeg waarom Jody een broek aan had. “ Gewoon.” was het antwoord. En toen smeet Jody een Barbie naar buiten, de heg in. Barbie bleef op haar kop in de heg hangen, wat een goede grap bleek. De rest van de middag is er alleen nog maar gesmeten met Barbie’s. Ook met Yasmin gelukkig. En daarna hebben ze samen het lange blonde haar van piraat Jody geborsteld.